عمو پورنگ ( داريوش فرضيايي )

وبلاگ گروهی از علاقمندان عمو پورنگ ( داریوش فرضیایی )

اولین سلام

به نام نامی یار چشمه ی نور

دوستان آل رسول

 

 

 

 

 

اولین سلام

 

  

معمولا سلام میکنم ومیگذرم.

 

خیلی وقت ها سلام که میکنم می ایستم وناخودآگاه لبخندی روی لب هایم می نشیند

 

وحال واحوال دوستم را جویامیشوم.

 

این سلام باسلام های دیگرم متفاوت است...

 

این اولین سلام است...

 

سلامی است به مهربانترین عموی دنیا....

 

سلامی است به شما فرزندان ایران زمین....

 

دوست دارم این سلام را همیشه تکرار کنم..

.

دوست دارم سلام کنم وبمانم...

 

بمانم و بگویم وبشنوم ولذت ببرم,واین لحظه هارا تا جایی که میشود طول بدهم...

 

 

معمولا صدایی میشنوم....

سلام میکند جواب سلامش را میدهم...شایدبی آنکه ببینمش.

خیلی وقت ها که دوست عزیزی سلام میکند بی اختیار نگاهم به سمت او می چرخد انگار نمی توانم بی آنکه او را ببینم جواب سلامش را بدهم...

اما سلامی هست که دوست دارم احساسش کنم...

سلامی که با آن حضوری را حس کنم...

صدای بی صدایی را بشنوم که فکرمیکنم فضای وجود بعضی ها را پر می کند..

.دوست دارم من هم به آن حلقه وارد شوم..

.وجودم را به آن فضا گره بزنم وسلام را حس کنم...

سلام رابشنوم...سلام را ببینم...

فکر کنم اگر این اتفاق بیفتد تمام وجودم نگاه میشود...تمام تنم گوش میشود تاسلام رابشنود...تاباسلام زنده شود وزندگی کند...

فکرمیکنم اگر این اتفاق بیفتد تمام تنم زبان میشود...تاشاید بتواند جواب بدهد...جواب سلامی که دوست دارم بشنوم...جواب سلامی که دوست دارم حسش کنم...

 

 

 

 

 

 

امیدوارم که من هم بتوانم وظیفه ام را به نحو احسن بعنوان یکی از نویسندگان این وبلاگ مثل بقیه دوستان انجام دهم...

تا اولین سلامم آخرین سلام نباشد...

امیدوارم که بتوانم تکرارش کنم وبمانم...

بمانم و بگویم وبشنوم ولذت ببرم,واین لحظه هارا تا جایی که میشود طول بدهم...

 

پس منتظرجواب سلام های قشنگ شماعزیزان می مانم...

 

 

 

 

عموپورنگ عزیز امیدوارم که یکروز بتوانیم جواب آن همه لطف ومحبتتان را بدهیم...

 

    

ازاین پس من هم میخواهم اینجابنویسم

 

برای شماعموی مهربانم

شماییکه نگاهمان را به دنیا عوض کردید...شماییکه قلبمان باحرفهایتان می تپد. شماییکه نفسمان با یادتان کشیده می شود .

 

برای

 شمایی که درس مهربانی وصداقت رابهمان یاد دادید....

 

شمایی که گفتید دنیا چه رنگی است....

 

آدمهایش چه رنگی است....

 

آسمانش چه رنگی است...

 

شمایی که بهمان یاددادید چطوربه خوبیهاوبدیها نگاه کنیم....

 

چطور به آدما خوبی کنیم....

 

دل کسی را نشکنیم ....

 

 

 

.

.

به حقوق دیگران احترام بذارم

 

.

ومهمترازهمه اینکه :

هیچوقت پاکی وصداقت دنیای کودکی مان را فراموش نکنیم...

 

 

 

 

 

عموجان خیلی دوستتان داریم و جای شما در قلبمان به وسعت آسمان آبی بی کران و خورشید بی غروب است......

 

 

 

بله....

7سال است که عموی مهربانی داریم....

 

7سال است که یک راهنماومعلم دلسوز داریم....

 

 

وحالاخداروهزارمرتبه شکرمیکنیم

بخاطرداشتن چنین عموی مهربان....

 

 

 

 

 

 

 

عموجان

می دانیم که باهمه مهربانی و حتی درمقابل آنانکه به تو بدی کرده اند .بازهم طعم دوستی وخوبی را به آنها چشاندی...

 

 

می دانیم که دوست داری همه جا خوبی وزیبایی ومهربانی بپراکنی...

 

دوست داری کودکان از بدی دور شوند وبه خوبیهای الهی پناه بیاورند....

 

می دانیم که دوست داشتن را دوست داری.مهربانی ومحبت را دوست داری.

 

 

 

 

دوستت داریم به اندازه تمام پاکی ها وصداقت های کودکی که یادمان دادی هیچوقت از آن دور نشویم...

 

 

 

 

 

 این هم چندتاعکس هدیه من به شمادر اولین آپ

امیدوارم خوشتون بیاد

 

 

 

 

 

 

باآرزوی سلامتی برای شماعزیزان

التماس دعا

خدایارونگهدارتان

 

برای دیدن بقیه عکسهابه ادامه مطلب مراجعه فرمایید


 

 

  
نویسنده : رامیناسادات حسینی ; ساعت ٧:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٦/٧
تگ ها :